نيز در بخشى ديگر مى فرمايد: إِلَهِى، وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ فَقِيراً عَائِلاً عَارِياً مُمْلِقاً مُخْفِقاً مَهْجُوراً خَائِفاً جَائِعاً ظَمْآنَ يَنْتَظِرُ مَنْ يَعُودُ عَلَيْهِ بِفَضْلٍ، وَ أَنَا الْمَخْدُومُ الْمُنْعَمُ الْمُعَافَى الْمُكَرَّمُ فِى عَافِيَةٍ مِمَّا هُوَ . خداوندا! چه قدر از بندگان تو ، شب و روز ، گرفتار فقر و عائله مندى ، برهنگى و بينوايى ، سرافكندگى و دورافتادگى و ترس ، و نيز گرسنگى و تشنگى هستند و منتظرند كسى به سراغشان بيايد و كمكشان كند ؛ ولى من بى نيازم و به اندازه كافى ، نعمت به من داده شده است و در سلامت و رفاه كامل به سر مى برم. و در بخشى ديگر مى فرمايد : مَوْلَاىَ وَ سَيِّدِى، وَ كَمْ مِنْ عَبْدٍ أَمْسَى وَ أَصْبَحَ فِى مَضَايِقِ الْحُبُوسِ وَ السُّجُونِ وَ كَرْبِهَا وَ ذُلِّهَا وَ حَدِيدِهَا تَتَدَاوَلُهُ أَعْوَانُهَا وَ زَبَانِيَتُهَا فَلَا يَدْرِى أَىَّ حَالٍ يُفْعَلُ بِهِ وَ أَىَّ مُثْلَةٍ يُمَثَّلُ بِهِ فَهُوَ فِى ضُرٍّ مِنَ الْعَيْشِ وَ ضَنْكٍ مِنَ الْحَيَاةِ يَنْظُرُ إِلَى نَفْسِهِ حَسْرَةً لَا يَسْتَطِيعُ لَهَا ضَرّاً وَ لَا نَفْعاً، وَ أَنَا خِلْوٌ مِنْ ذَلِكَ كُلِّهِ بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ . پروردگار من! چه قدر از بندگان تو اند كه شب و روز در تنگناهاى زندان ، گرفتارند و در شكنجه به سر مى برند و نمى دانند كدام عضو آنها بريده خواهد شد و زندگى براى آنها غير قابل تحمّل شده است و با حسرت به خود مى نگرند و نمى توانند هيچ كارى انجام دهند ؛ ولى من از همه اينها آسوده ام و اين ، به خاطر لطف و كرم توست. در آيات و روايات و سيره گفتارى و رفتارى معصومان عليهم السلام ، موارد زيادى وجود دارد كه ما را متوجه نعمت هاى الهى مى نمايد و متنبه مى سازد كه از نعمت هاى بزرگ الهى غافل نشويم . مشكل اغلب ما ، اين است كه به آنچه داريم ، توجّه نمى كنيم و قدر داشته هايمان را نمى شناسيم. همواره توجّه ما به نداشته هايمان است. در مسائل و امور زندگى ، ما همواره خودمان را با افراد بالاتر از خود و كسانى كه به لحاظ اقتصادى و رفاهى از ما بهترند ، مقايسه مى كنيم و از اين كه مى بينيم در سطح آنها نيستيم ، رنج مى بريم. ريشه بسيارى از مشكلات و حالات منفى روانى (نظير : اضطراب ، افسردگى ، نااميدى ،