در اين آيه ، خداوند به سه نعمت بزرگ گوش ، چشم و عقل كه به عنوان ابزار شناخت مطرح اند ، تصريح مى كند. توجّه به اين نعمت ها انگيزه شكر را در انسان تقويت مى كند. خداوند ، در آيه ديگر مى فرمايد: « وَ هُوَ الَّذِى سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوا مِنْهُ لَحْماً طَرِيًّا وَ تَسْتَخْرِجُوا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُونَها وَ تَرَى الْفُلْكَ مَواخِرَ فِيهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ . [١] او كسى است كه دريا را مسخّر شما ساخت تا از آن گوشت تازه بخوريد و وسايل زينتى براى پوشيدن از آن بر گيريد ، و كشتى ها را شكافنده [ سينه ]آب ها مى بينى و تا به تجارت بپردازيد و از فضل خدا بهره مند شويد و شايد شكر نعمت هاى او را به جا آوريد » . در اين آيه به برخى نعمت هاى الهى كه از طريق دريا نصيب انسان مى گردند ، اشاره شده است. مشكل بيشتر ما ، اين است كه از بسيارى از نعمت هايى كه خداوند در اختيار ما قرار داده است ، غافل هستيم و توجهى به آنها نداريم. در نتيجه به جاى اين كه شكرگزار خداوند باشيم ، ناسپاسى مى كنيم. نعمت هاى الهى ، به قدرى زيادند كه قابل شمارش نيستند . خداوند مى فرمايد: «وَ إِن تَعُدُّواْ نِعْمَتَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَآ . [٢] اگر بخواهيد نعمت هاى خداوند را شمارش كنيد ، قابل شمارش نيستند » . يكى از برنامه هاى هميشگى معصومان عليهم السلام ، يادكرد نعمت هاى الهى در حضور ديگران بوده است ؛ گاهى در گفتگو ، گاهى در خطبه و سخنرانى و گاهى نيز به شكل دعا و مناجات. امام سجّاد عليه السلام در دعاى معروف ابو حمزه ثمالى ، برخى از نعمت هاى الهى را بر شمرده ، به پيشگاه خداوند عرضه مى دارد:

[١] نحل ، آيه ١٤ .[٢] ابراهيم ، آيه ٣٤.