مقصود از «اصل الگوپردازى» ، [١] روشى است كه در آموزه هاى دينى از آن با «اُسوه» ياد شده است. الگوپردازى يا اُسوه ، اصطلاحى كلّى است كه براى توصيف مجموعه اى از فرآيندهاى شناختى ـ رفتارى كه به واسطه آن ، فرد در نتيجه مشاهده رفتار يك فرد ديگر (الگو) ـ يعنى با ديدن ، شنيدن يا حتّى مطالعه در باره آن ـ ، رفتار خود را تنظيم مى كند . پايه نظرى زمينه هاى نظرى اصل الگوپردازى را هم در روان شناسى مى توان رديابى كرد و هم در آموزه هاى دينى .

الف ـ در روان شناسى

الگوپردازى با تبيين هاى روان شناسان از يادگيرى مشاهده اى مرتبط است. اين باور كه انسان ها از راه مشاهده انسان هاى ديگر مى آموزند ، دستِ كم به يونانيان باستان چون افلاطون و ارسطو باز مى گردد. براى آنان ، آموزش و پرورش تا حدّ بالايى ، عبارت بود از انتخاب بهترين سرمشق ها يا الگوها [٢] براى ارائه به شاگردان ، به اين

[١] . Modeling principle.[٢] . Models.