متخصص علوم رفتارى اند نيز اسلام را به خوبى نمى شناسند و از نظريه پردازى و ارائه انديشه اسلامى در اين زمينه عاجزند . ٢ . عدم وجود چارچوب منطقى و نظام مند . كتاب هاى اخلاقى ، حاكى از انديشه نظام مند اسلامى در تنظيم رفتار نيستند . اكثر اين كتاب ها ، رويكردى توصيفى دارند ؛ گر چه گاهى به اظهارنظرى سطحى در باره برخى از موضوعات مربوط به تنظيم رفتار نيز پرداخته اند . بحث تنظيم رفتار در انديشه اسلامى ، هنوز چارچوبى منطقى و نظام مند نيافته و از اين رو ، عنوانى مبهم به شمار مى رود . ٣ . جزئى و كاربردى نبودن موضوعات . برخى از مشكلات تحقيقى در حوزه اخلاق ، ناشى از رعايت نشدن قواعد روش تحقيق است . موضوع پژوهش بايد جزئى باشد و با ارائه سؤال هاى اصلى و فرعى پژوهش ، بستر مباحث خود را تبيين نمايد . بنا بر اين ، اخلاق به شكل كلّى خود ، نمى تواند موضوع يك تحقيق روشمند باشد ؛ بلكه بايد به مباحث جزئى ترى تقسيم گردد تا قابليت پژوهش دقيق را پيدا كند و به صورت كاربردى قابل اجرا باشد . از نقاط ضعف و چالش ها كه بگذريم ، مى توان به فرصت استثنايى در تحقيقات و پژوهش هاى اسلامى ، دل خوش داشت ؛ چرا كه انقلاب اسلامى و بويژه تأسيس و راه اندازى «واحد حديث و علوم روان شناختى» در پژوهشكده علوم و معارف حديث ، فرصتى مناسبى را جهت ارائه انديشه هاى روان شناختى اسلام ، ايجاد نموده است . وظيفه ما اين است كه با استفاده از اين فرصت گران بها ، مباحث جديد و مورد نياز جامعه را با رويكرد روان شناختى از منابع دينى استخراج كنيم . اين قلم ، تلاش دارد تا در اين زمينه ، على رغم دشوارى هاى موجود ناشى از فقدان منابع مستقيم ، نبود الگوى پژوهشى و عدم محوربندى هاى نظام مند در فرهنگ دينى ، گام نخستين را هر چند با نقايص و كاستى هاى فراوان بردارد ، هر چند نتيجه آن ، يك پژوهش جامع و به دور از نقايص نباشد . اميد كه پژوهش حاضر ، بستر و زمينه پژوهش هاى دقيق تر و جدّى تر عالمان و پژوهشگران جامعه اسلامى را در زمينه «تنظيم رفتار» فراهم آورد .