بارانى از سنگ تماشا مى كنيم كه در يك چشم بر هم زدن ، چنان در هم كوبيده و زير و رو مى شوند كه از اين اقوام سركش و قصرها و زندگى آبادشان ، چيزى جز ويرانه هاى خاموش و اجسادى بى جان كه سكوت مرگبارى بر آنها حاكم است ، ديده نمى شود . و اين همه ، هر مسافرى را با كوله بارى از معرفت و آگاهى از اين صحنه ها باز مى گرداند. گذر از زمان حال ، منحصر در توصيف گذشته نيست ؛ بلكه خلق آينده نيز هست . يعنى همان گونه كه گذشته بر حال ، اثر مى گذارد و مى تواند آينده را پيش بينى كند ، آينده نيز مى تواند به حال ـ كه آن هم به نوبه خود ، زمينه ساز آينده است ـ ، جهت بخشد و ديدگاه و عملكرد ما را متحول كند . از همين رو در روايات ، تصويرسازى وقايع آينده و گذر از حال به آينده نيز مورد نظر است . استعاره پردازى مرگ و ذكر اوصاف قيامت ، جلوه اى از باورهايى است كه انسان مى تواند به وسيله آنها از حال به آينده گذر كند . با تصويرسازى وقايع آينده (لحظات مرگ ، عالم برزخ و صحنه قيامت) مى توان راهبرى كشتى زندگى خود را براى عبور از رودخانه هاى متلاطم به عهده گرفت . هر چه ميزان اعتقادات عميق تر باشد ، استوارى فرد در بهره گيرى از اخبارى كه در مورد مرگ و عالَمِ پس از آن بيان شده ، بيشتر خواهد بود.

ب ـ سياحت و گردشگرى در زمين

اصل گذار از مفهوم «سياحت» يا آنچه در قرآن تحت عنوان «سير آفاقى» مطرح شده نيز متأثر است . قرآن در آيات متعدّدى به سير در زمين ، دستور داده است. [١] براى سياحت ، در دين ، سه هدف در نظر گرفته شده است:

١ . شناخت خدا

يكى از اهدافى كه براى سياحت (گذر در بُعد مكانى) در نظر گرفته شده ، خداشناسى افراد است :

[١] . «قُلْ سِيرُواْ فِى الْأَرْضِ» (عنكبوت ، آيه ٢٠ ؛ نمل ، آيه ٦٩ ؛ روم ، آيه ٤٢) و «أَوَ لَمْ يَسِيرُواْ فِى الْأَرْضِ»(روم ، آيه ٩ ؛ فاطر ، آيه ٤٤).