يكى از اصول اساسى تنظيم رفتار ، اصل تجربه پيامد است . مفاد اصل تجربه پيامد ، اين است كه پيامدهاى تجربه شده يك عمل ، مهم ترين عامل تعيين كننده رفتارهاى بعدى اند . رفتارى كه با تجربه اى خشنود كننده همراه باشد نيرومند مى گردد و بر عكس ، رفتارى كه پيامد نامطلوب به همراه داشته باشد ، احتمال تكرار كمترى دارد .

پايه نظرى

براى درك بهتر اصل «تجربه پيامد» ، بايد نگاهى اجمالى به منشأ آن ، يعنى موضوع «تجربه» بيندازيم . تجربه ، هم در مباحث روان شناسى مطرح شده است و هم در آموزه هاى دينى . روان شناسان ، تحقيقات متعدّدى در باره تجربه و نقش آن در تصميم گيرى هاى بعدى انجام داده اند . آنان در تحقيقات اوّليه ، به اين نكته علاقه مند بودند كه چگونه رفتارهاى افراد ، تحت تأثير تجارب و آموخته هاى قبلى آنان قرار مى گيرد . به صورت ساده اين موضوع را مى توان با ترس كودكان تشريح كرد . ترس كودكان در واقع ، نوعى واكنش به تجربه ناگوار آنان در محيط است . مثلاً ممكن است در كودكى ، ترس از مطب دندان پزشكى به دليل درد واقعى كه در ضمن كشيدن دندان احساس شده ، به وجود آيد . روان شناسان در صدد تبيين اين موضوع بوده اند كه رفتارهاى بعدى كودك ، چگونه تحت تأثير تجربه ترس او در گذشته قرار مى گيرد . بخش قابل توجهى از تحقيقات مربوط به تجربه ، به اين موضوع اختصاص يافته است .