بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٧ - استنتاج

گفت آتش من همانم اى شمن‌

اندرآ تا تو ببينى تاب من‌

طبع من ديگر نگشت و عنصرم‌

تيغِ حقّم هم به دستورى بُرم‌

باد و خاك و آب و آتش بنده‌اند

با من و تو مرده با حق زنده‌اند

باد، آتش مى‌شود از امر حق‌

هر دو سرمست آمدند از خمرِ حق‌

آب حلم و آتش خشم اى پسر

هم ز حق بينى چو بگشايى بصر

گر نبودى واقف از حق جانِ باد

فرق كى كردى ميان قوم عاد

بانگ آمد كار چون اينجا رسيد

پاى دار اى سگ كه قهر ما رسيد

بعد از آن آتش چهل گز برفروخت‌

حلقه گشت و آن جهودان را بسوخت‌

اصل ايشان بود آتش ز ابتدا

سوى اصل خويش رفتند انتها

هم ز آتش زاده بودند آن فريق‌

جزءها را سوى كلّ آمد طريق‌

انشى بودند مؤمن سوز و بس‌

سوخت خود را آتش ايشان چو خس‌