بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٤٥ - ٥ - انسانهاى ابرار(نيكان)

قرار داد و موسى مدهوش به زمين افتاد.»

اگر كلاممان (قرآن) را بر كوه نازل مى‌كرديم، مى‌ديدى كه در برابر آن خشوع مى‌كند و از خوف خدا مى‌شكافد، سپس از همه گسسته مى‌شود، سپس جابجا مى‌گردد.

لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلى‌ جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ ...[١]

اى بنده غافل، تو نام خدايت را تقليدوار از پدر و مادرت ياد گرفته‌اى لذا از حقيقت اين نام و صاحب آن غافلى.

ولى اگر تحقيق‌وار و مجدّانه وارد ميدان عرفان الهى مى‌شدى، آنوقت جسم مادى و كثيف تو همچون نداى آسمانى (هاتف) لطيف مى‌شد و در فضاى لايتناها طيران مى‌كرد و موانع طبيعى تو را از رسيدن به خدا بازنمى‌داشت.

[١] - حشر: ٢١