بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٥٩ - به نكات زير توجه كنيد

اينجا بود كه رسول گرامى اسلام ٦، كاتب را متوجه اشتباه خود كرده، مى‌فرمايد: اى بيچاره اگر نور معرفت و انوار وحى از تو ناشى مى‌شد، اينك چرا سياه و ظلمانى شدى؟ يعنى تاريكى كفر همه وجودت را فراگرفت.

اى برادر، حكمت الهى بر قلبت جارى شد و تو غافل بودى از اينكه اين حكمت از بركت اولياء اللّه به تو مى‌رسد.

تو همچون اتاقى روشن و منوّر بودى كه روشنايى او از تابش چراغ خانه همسايه‌ات بود.

تو قدر اين نعمت عظمى را پاس دار و نور اسرار و عرفان الهى كه از اولياء اللّه به‌طور عاريتى بر قلبت تابيده را با ظلمت ناسپاسى و تنگ‌نظرى خاموش مساز.

ولى افسوس كه حجم مظروف‌ها بيش از حجم ظروف است و توان استعدادها كمتر از بار مسؤوليت‌هاست، لذا توجهات عاريتى از اولياء اللّه به سوى سالكان طريق سبب غرور و غرور سبب گمراهى و گمراهى سبب عذاب الهى خواهد شد.

مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ‌[١]

«كسانى كه بعد از ايمان كافر شوند- به جز آنها كه تحت فشار واقع شده‌اند، در حالى‌كه قلبشان آرام با ايمان است- آرى آنها كه سينه خود را براى پذيرش كفر گشوده‌اند، غضب خدا بر آنها است و عذاب عظيمى در انتظارشان!»

[١] - نحل: ١٠٦