بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٣٤ - استنتاج

حكايت ٦٥

مسلمان دلسوزى وقتى ديد كه پند و اندرز او در شخصى ابله اثرى نمى‌كند، ترجيح داد كه او را ترك كرده، به حال خود واگذارد و با خود مى‌گفت: اصرار من در اندرز او، سبب مى‌شود كه خيالات واهى در ذهن او نسبت به من پديد آيد، حال كه چنين است من در مقابل آن ابله وظيفه‌اى ندارم.

استنتاج‌

يكى از اصولى كه در روش تربيتى و هدايت گمراهان بايد مورد توجه قرار گيرد، قبول قابل است؛ يعنى طرف مقابل ناصح، بايد كسى باشد كه آمادگى و زمينه قبول نصايح را داشته باشد (حال تا چه اندازه عمل بكند يا اصلا عمل نكند مطلب ديگرى است) همينقدر شخص گمراه آمادگى شنيدن سخنان هدايت‌آفرين و دلسوزانه را داشته باشد، زمينه براى ابلاغ رسالت و بيان مطالب آماده است، ولى اگر طرف مقابل هيچ‌گونه آمادگى براى شنيدن و پذيرفتن حرف حق را ندارد، سخن گفتن در حكم پتك زدن بر روى سندان يا آب در هاون كوفتن را مى‌ماند.

قرآن كه همواره مشوّق پيغمبر ٦ براى هدايت مردم است، در مواردى به‌