بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٨٨ - اصرار بر گناه

گناه داشته باشد؛ يعنى يكبار گناهى مرتكب شده، هنوز توبه نكرده، بار دوّم هم انجام مى‌دهد و باز بار سوّم و همينطور ... اصرار در گناه مى‌ورزد.

لذا فقهاى بزرگ شيعه، يكى از شرايط امام جماعت را عدالت مى‌دانند و در تعريف امام عادل فرموده‌اند: كسى باشد كه گناهان كبيره و صغيره (بنابر اقوى) انجام ندهد و اصرار بر گناه صغيره هم نداشته باشد، چون اصرار بر صغائر جزو گناهان كبيره است.[١] حضرت امام باقر ٧ در مورد آيه زير:

... وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى‌ ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ.[٢]

«و بر آنچه كرده‌اند اصرار نورزند و بدانند كه بد كرده‌اند.»

فرمودند: «هو ان يذنب الذّنب فلا يستغفر اللّه و لا يحدّث نفسه بتوبة فذلك الإصرار».[٣]

«اصرار بر گناه اين است كه كسى گناهى كند و از خدا آمرزش نخواهد و در فكر توبه و بازگشت نباشد.»

حضرت امام صادق ٧ فرمودند:

«لا صغيرة مع الإصرار و لا كبيرة مع الإستغفار».[٤]

«هيچ گناهى با تكرار صغيره باقى نمى‌ماند (تبديل به كبيره مى‌شود) و هيچ گناه كبيره‌اى نيست كه با استغفار و توبه بخشوده نشود.»

قرآن در پايان عذابى كه اصحاب شمال (گروهى كه نامه اعمالشان به نشانه مجرميت بدست چپ آنها داده مى‌شود) را فرامى‌گيرد مى‌فرمايد:

علت اينكه اينان در قيامت در ميان بادهاى كشنده و آب سوزان قرار دارند؛ فِي سَمُومٍ وَ حَمِيمٍ‌ و در سايه دودى شديد و آتش‌زا كه برودت دارد و نه فايده‌اى؛ وَ ظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ‌ گرفتار آمده‌اند چون در دنيا درعين‌حالى كه مست‌

[١] - تحرير الوسيله امام خمينى قدّس سرّه، كتاب الصلاة.

[٢] - آل عمران: ١٣٥

[٣] - اصول كافى باب اصرار بر گناهان.

[٤] - همان.