بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٢٣ - استنتاج

حكايت ٦٣

نابينايى به ناله همى گفت: اى مردم من داراى دو كورى هستم، لذا كمك‌تان را نسبت به من دو برابر كنيد.

بدو گفتند: يك كوريت را كه نابينايى چشم تو است مى‌بينيم كورى ديگرت را به ما بنمايان‌

نابينا گفت: كورى دوّم من صداى ناهنجار و ناخوش من است كه باعث اندوهگين شدن مردم مى‌شود و محبت مردم را نسبت به من كم مى‌كند.

اين عرض حال و اعتراف به عيب خود، از طرف نابينا و در واقع لطافت آواز دلش سبب شد كه صداى حنجره او را خوشايند كند؛ به‌طورى‌كه مردم يك دل نسبت به او ترحّم آوردند.

استنتاج‌

اعتراف به گناه، برعكس آنچه كه بعضى‌ها تصور مى‌كنند. نشان‌دهنده روح بزرگ و با كرامت انسان معترف است، هركسى داراى اين مرحله از روح بزرگ نيست كه با اعتراف به خطا، در صدد جبران گذشته خود برآيد. پوزش مى‌طلبم،