بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٤٦ - استنتاج

عجيبى نيست؛ زيرا آنان هرچه ديده و شنيده‌اند در حد فهم ناقص و كوتاه خود بوده است لاغير و چاره‌اى ندارند جز اينكه صاحبان معجزه و كرامت و حاملان علوم الهى را ساحر و جادوگر و ديوانه و ... بنامند.

فَلَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا إِنَّ هذا لَسِحْرٌ مُبِينٌ‌[١]

«و هنگامى كه حق از نزد ما به سراغ آنها آمد گفتند اين سحر آشكارى است.»

*** مولانا در بيان حقايقى كه معمولا با فهم انسانها هم‌افق نيست و نمى‌توان آنها را با معيارهاى علوم روز ارزيابى كرد و از آنان به‌عنوان: خارق عادات، كرامات و كارهاى غيرمتعارف ياد مى‌شود، حكايت برخورد يكى از مريدان ابراهيم ادهم با وى را مطرح مى‌كند و از مشاهده مريد يكى از كرامات ابراهيم را چنين نتيجه مى‌گيرد:

ابراهيم ادهم‌[٢] وقتى گوشه‌اى از حقايق نهفته در پس پرده را به مريدش نشان مى‌دهد به او مى‌گويد:

اى رفيق، اى عزيزى كه دلت به حال من سوخت و از روى ترحّم به من گفتى كه چرا سلطنت و حكومت را رها كرده، به چنين زندگى صوفيانه روآورده‌ام. حال بگو ببينم سلطنت معنوى بهتر است يا سلطنت مادى؟ حكومت بر دل‌ها بالاتر است يا حكومت بر تن‌ها؟

تازه اين كرامتى كه تو اكنون ديدى، گوشه‌اى از نشانه و آيات ظاهرى است، اگر

[١] - يونس: ٧٦

[٢] - ابراهيم ادهم بلخى از بزرگان زهّاد نيمه اول قرن دوم هجرى بوده، وى از بلخ به مكه رفت و مجاور گرديد. در مكه به صحبت چند تن از اوليا؛ مانند فضيل بن عياض و سفيان ثورى رسيد و سپس به شام رفت و تا پايان عمر در آنجا بود. وى در جنگ دريايى ضد بيزانس به شهادت رسيد( فرهنگ معين) گويند وى قبل از آنكه به طريق صوفيان گرايد، زندگى شاهانه‌اى داشت و همواره سرگرم عيش و عشرت بود ناگهان انقلابى درونى در وى به‌وجود آمد و از وى سالكى عارف ساخت.