بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٦٠ - استنتاج

گوش حس تو به حرف ار در خورست‌

دان كه گوش غيب‌گير تو كر است‌

گفت چونى؟ گفت مُردم گفت شُكر

شد ازين رنجور پر آزار و نكر

كين چه شكر است او عدوّ ما بُدست‌

كر قياسى كرد و آن كژ آمدست‌

بعد از آن گفتش چه خوردى گفت زهر

گفت نوشت باد، افزون گشت قهر

بعد از آن گفت از طبيبان كيست او

كه همى آيد به چاره پيش تو

گفت عزرائيل مى‌آيد برو

گفت پايش بس مبارك شاد شو

كر برون آمد بگفت او شادمان‌

شكر كش كردم مراعات اين زمان‌

خواجه پندارد كه طاعت مى‌كند

بى‌خبر كز معصيت جان مى‌كند

گوشِ حسّ تو به حرف ار درخورست‌

دان كه گوشِ غيب‌گير تو كرست‌