بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٤٣ - ٥ - انسانهاى ابرار(نيكان)

است. كسى كه از خدا مى‌ترسد براى غيرخدا بندگى نمى‌كند! كسى كه از خدا مى‌ترسد به غيرخدا اميدى ندارد، كسى كه از خدا مى‌ترسد از هيچ‌كس نمى‌ترسد.

كسى كه از خدا مى‌ترسد، هم خدا از او راضى است هم او از خدا راضى است.

... رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ذلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ‌[١]

«هم خدا از آنها خشنود است و هم آنها از خدا خشنود و اين- مقام- براى كسى است كه از پروردگارش بترسد.»

كسى كه از خدا مى‌ترسد، همواره به ياد خدا است:

سَيَذَّكَّرُ مَنْ يَخْشى‌؛[٢] «به‌زودى آنها كه از خدا مى‌ترسند متذكّر مى‌شوند.»

و در نهايت كسى كه از خدا مى‌ترسد جايگاهش در بهشت و متنعم شدن از نعمت‌هاى پروردگار بزرگ است.

وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ.[٣]

«و براى كسى كه از مقام پروردگارش بترسد دو بهشت است.»

در اينكه منظور از «دو بهشت» چيست؟ مفسّران نظريات گوناگونى داده‌اند كه بيان همه آنها خروج از بحث استنتاج ماست. ولى در ميان همه اقوال، مرحوم علّامه طباطبايى يك قول را بهتر از همه اقوال دانسته است و آن اينكه: يك بهشت را به‌خاطر استحقاقى كه دارد به او مى‌دهند و يك بهشت ديگر را فقط به‌عنوان تفضّل، ارزانيش مى‌دارند و در تأييد اين قول، اين آيه شريفه را مى‌آورد كه:

لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ[٤]

«مؤمنان هرچه بخواهند در بهشت دارند ولى ما اضافه هم مى‌دهيم.»

[١] - بينه: ٨

[٢] - اعلى: ١٠

[٣] - الرحمان: ٤٦

[٤] -« ق»: ٣٥، الميزان ذيل آيه مورد بحث.