بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٢٢ - استنتاج

«دوستى مؤمن نسبت به مؤمن براى خدا از مهمترين شعبه‌هاى ايمان است.

و امام صادق ٧ ضمن فرمايشى، شرايط دوستى را چنين بيان فرمودند:

«لا تكون الصّداقة الّا بحدودها، فمن كانت فيه هذه الحدود او شى‌ء منها فانسبه الى الصّداقة و من لم يكن فيه شى‌ء منها فلا تنسبه الى شى‌ء من الصّداقة:

فاوّلها: ان تكون سريرته و علانيته لك واحدة.

و الثّانى: ان يرى زينك زينه و شينك شينه.

و الثّالثة: ان لا تغيره عليك ولاية و لا مال.

و الرّابعة: ان لا تمنعك شيئا تناله مقدّرته.

و الخامسة: و هى تجمع هذه الخصال ان لا يسلمك عند النكبات».

«دوستى جز با حدود و شرايطش امكان‌پذير نيست، كسى كه اين حدود و شرايط يا بخشى از آن در او باشد، او را دوست بدان و كسى كه هيچيك از اين شرايط در او نيست، چيزى از دوستى در او نيست.

اوّلين شرط دوستى آن است كه باطن و ظاهرش براى تو يكى باشد.

دوّمين شرط دوستى اين است كه زينت و آبروى تو را زينت و آبروى خود بداند و عيب و زشتى تو را عيب و زشتى خود ببيند.

سوم اين است كه مقام و مال، وضع او را نسبت به تو تغيير ندهد.

چهارم اين‌كه: آنچه را در قدرت دارد از تو مضايقه ننمايد.

پنجم اين‌كه جامع همه اين صفات آن است كه تو را به هنگام پشت كردن روزگار رها نكند.[١]

اگر بخواهيم معيارى براى ارزش‌يابى كسى داشته باشيم، بايد گفت بهترين معيار يا يكى از بهترين معيارها، شناخت دوستانى است كه اطراف او را گرفته‌اند،

[١] - تفسير نمونه، ج ١٤، ص ٥٥٧