بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٣٢ - استنتاج

استنتاج‌

قرآن كريم يكى از شرطهاى ايمان راستين را «عمل صالح» معرفى كرده است و مؤمن واقعى كسى را مى‌داند كه در كنار ايمان، بلكه در متن ايمان توحيدى او، عمل توحيدى او هم تجلّى كند و براين‌اساس، هرجا كه دعوت به ايمان يا توصيف مؤمن را مى‌كند بلافاصله عمل صالح را مطرح مى‌نمايد و مى‌فرمايد:

وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ ...[١]

... آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً ...[٢]

وَ مَنْ يَأْتِهِ مُؤْمِناً قَدْ عَمِلَ الصَّالِحاتِ ...[٣]

بديهى است انجام اعمال صالح بدون پذيرش تألّمات ممكن نيست و پديرس تألّمات هم، صبر و استقامت را طلب مى‌كند. بنابراين، اولين شرط سلوك الى اللّه تحمّل تألّمات و پذيرش مشكلات و محروميت‌هاى طريقت است.

وَ الْعَصْرِ* إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ* إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ

«سوگند به عصر* كه همه انسان‌ها در زيانند* مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌اند و يكديگر را به حق سفارش كرده و يكديگر را به صبر و استقامت توصيه نموده‌اند.»

[١] - بقره: ٢٥

[٢] - بقره: ٦٢

[٣] - طه: ٧٥