فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣٤١ - مبحث اول مصلحت در انديشه سلفى

فصل هشتم مصلحت در انديشه حكومتى

مبحث اول: مصلحت در انديشه سلفى [١]

سلفى‌ها به كسانى اطلاق مى‌شود كه معتقدند «احمدبن حنبل» نخستين محدث و فقيهى بود كه انديشه اسلام خالص صحابه را احيا نمود و در اين راه رنج مبارزه علمى را بر خود هموار ساخت.

طرفداران مذهب سلفى با وجود تأكيد بر اين ادعا تا قرن هفتم كه مذهب سلفى رسماً توسط ابن تيميه (٦٦١-٧٢٨) رواج يافت نشانه‌هاى روشنى از سابقه عقايد سلفى در ميان صحابه، محدثان، فقيهان و متكلمان ارائه نمى‌دهند و حتى شخصيت برجسته‌اى كه مدافع آراء سلفى باشد را معرفى نمى‌كنند و تشابه مذهب سلفى با آثار بازمانده از احمد بن حنبل صرفاً در اصل تعبد و گرايش به حديث و كمرنگ نمودن رأى و اجتهاد خلاصه مى‌شود.

با ظهور ابن تيميه در قرن هفتم نقاط مشترك سلف با نقطه‌نظرهاى وى به صورت

[١] . براى توضيح بيشتر در زمينه انديشه سياسى سلفى، رك: همين قلم، جلد دهم همين مجموعه، مبحث انديشه سلفى.