فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣١ - مبحث سوم منابع قواعد فقه سياسى

كارحوزوى، فقاهتى و در شأن كتب فقهى است و از سوى ديگر معمولاً استناد به آيات و روايات در اين نوع بحثهاى اجتهادى تكرار مى‌شود و اين روش نه تنها براى غير فقها و افراد ناآشنا به بحثهاى اجتهادى سنتى، شيوه چندان مطلوبى نيست اصولاً اين شبهه را بوجود مى‌آورد كه فقيه از يك آيه به صورت شاه كليد براى گشودن ده‌ها و صدها مشكل اجتماعى، سياسى و اقتصادى استفاده مى‌كند و اين نوع استعباد گاه اصل اعتماد و ايمان به جامعيت اسلام را زير سؤال مى‌برد.

منابع قواعد فقهى يعنى كتابهايى كه تنظيم و تدوين قواعد فقهى را با استفاده از همان روش اجتهادى و فقاهتى به استناد نصوص قرآنى و روايى و ساير ادله چون اجماع و عقل بر عهده گرفته‌اند، احياناً از يك آيه و يا يك حديث چندين قاعده كلى را ارائه نموده‌اند، به طور ضمنى اين مشكل را حل و راه‌حلهاى مختلف اسلامى را در حل مسائل مورد نياز ارائه داده‌اند.

به نظر مى‌رسد استناد به قواعد فقه سياسى در حل مسائل سياسى رويه‌اى مناسب‌تر از تعيين ديدگاههاى اسلامى در اين زمينه‌ها از طريق استناد به متون آيات و روايات و ادله‌اى چون اجماع و عقل است كه همواره ناآشناييها، مناقشه‌ها، ترديدها و خدشه‌هاى زيادى را به همراه دارند.