آنها را به هم نزديك و پيوسته مى‌گرداند و آنگاه آنها را متراكم و انباشته مى‌سازد در آن هنگام مشاهده مى‌كنى كه از لابه‌لاى آن ابرها رگبار باران خارج مى‌شود).

بر حسب محاسبات دقيق نسبت به هر صد مترى كه از جو زمين بالا رويم حرارت هوا يك درجه پايين مى‌آيد، بنابراين به جايى خواهيم رسيد كه بخار آب در آنجا به حالت اشباع مى‌رسد و چون اندكى از اين حد بر تكاثف بخار آب بيافزايد به طوريكه تراكم و تكاثف آن در اين ناحيه از ساير بخارات موجوده در هوا بيشتر گردد فوراً ريزش باران از لابه‌لاى ابرها شروع مى‌شود. در پاره‌اى موارد به هنگام ريزش باران رعد و برق نيز حادث مى‌گردد كه خود معلول فعل و انفعالات ديگرى است كه به موقع برخورد ابرها و تأليف آنها به وجود مى‌آيد [١] . در حقيقت رعد و برق اثر برخورد و تخليه بار دو نوع الكتريسيته منفى و مثبت است كه ابرها حامل آن مى‌باشد.

بنابراين فعل و انفعالاتى كه ميان ابرها به هنگام ريزش باران پديد مى‌آيد مى‌تواند روشنگر ارتباط و همبستگى بين اجزاء و نوعى امتزاج منظمى باشد كه قرآن براى افهام آن كلمه تأليف را به كار برده است. گويى باران اثر همان تأليف و تركيب خاصى است كه بين ابرها در شرايط خاصى بوجود مى‌آيد.

الفت از نظر اخلاقى به حالتى گفته مى‌شود كه بين دو يا چند نفر به صورت توافق روحى و انس و پيوند خاص معنوى ظاهر مى‌گردد و موجب آن مى‌شود كه آنان به يكديگر خو گرفته و از كينه‌توزى و خصومت و اختلاف به دور باشند.

الفت و انس از غرايز فطرى انسان به شمار مى‌رود و انگيزه آن چيزى جز خواست طبع انسانى نيست و به همين دليل نامى كه بر اين موجود نهاده شده از ريشه انس گرفته شده و وى را انسان [٢] و انس [٣] و ناس [٤] و اناس [٥] ناميده‌اند كه به عقيده بعضى از لغويين از ماده انس اشتقاق يافته است. انسان به حكم فطرت و طبع

هيوى، هيئت در مكتب اسلام، ص ١٥٣.

[١] . همان ص ١٥٣.

[٢] . (وَ كُلَّ إِنسٰانٍ أَلْزَمْنٰاهُ طٰائِرَهُ فِي عُنُقِهِ‌)، سوره اسرا، آيه ١٣.

[٣] . (إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْماً فَلَنْ أُكَلِّمَ اَلْيَوْمَ إِنْسِيًّا)، سوره مريم، آيه ٢٦.

[٤] . (وَ إِذٰا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا كَمٰا آمَنَ اَلنّٰاسُ قٰالُوا)، سوره بقره، آيه ١٣.

[٥] . (قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنٰاسٍ مَشْرَبَهُمْ‌)، سوره بقره، آيه ٦٠.