فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٥٥ - مبحث اول نگاهى به سيره معصومين (ع)

حاكم، افشاگرى و خنثى نمودن فشارهاى تخريبى و ايجاد فضاى جديد براى حفظ اسلام و امت از سركوب و اختناق مى‌باشد.

٧. مصلحت در غيبت امام عصر (ع): متكلمان شيعه وجود و غيبت امام (ع) را برخاسته از قاعده لطف دانسته‌اند، غيبت از آن جهت، لطف و مصلحت است كه امام (ع) در غيبت، بقية‌الله و ذخيره اسلام و رحمت براى انسانهاى واپسين است.

غيبت در واقع برگردان شرّ به خير و ظلم به عدل و بازتاب عدم پذيرش زمان به صورت ذخيره سازى براى آينده است. اين حكمت و مصلحت در ابعاد مختلف «انتظار»، «اميد سازنده»، «تحقق آرمان نهايى امامت» و «حكومت عدل واحد جهانى» تجلّى يافته است.

مصلحت غيبت را در مقايسه و بررسى وضعيت اختناق دوران ائمه (ع) بعد از حضرت رضا (ع) مى‌توان به خوبى به دست آورد كه ذخيره سازى و فروع انتظار و اميد، بسى گرانقدرتر از استفاده حداقل از وجود امام (ع) مى‌باشد.

٨. مصلحت در نهاد تعزيه: سوگوارى براى سالار شهيدان و مراسم عزادارى براى شهداى كربلا و آيينهاى خاص روز عاشورا سابقه در متن حماسه كربلا دارد. حماسه آفرين اين نماد ايثار و شهادت، زينب، بانوى فداكار كربلاست كه ائمه (ع) آن را به صورت يك رمز و راز و نهادى عميق در تشيع رسميت بخشيدند.

تشيع در طول قرون و اعصار، عليرغم سركوبها، اختناقها و مظلوميتها با حفظ و تعميق آن، بقاى خود را تضمين نمود و هيچ‌گاه در برابر حوادث كشنده كمر خم ننمود.

فلسفه نهادينه شدن سوگوارى و تعزيه دارى ابا عبدالله الحسين (ع) و ياران فداكارش در يك جمله، در بقاى تشيع خلاصه مى‌شود و اين مصلحت اساسى موجب گرديده كه شيعه به عزادارى به چشم جهاد بنگرد و در مراسم آن از رموز شهادت استفاده نمايد و آن را در حد مصلحت جهاد ببيند.