بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٥٤ - استنتاج
حكايت ٢٠٥
|
آب ديده تا چه ديده است از نهان |
تا بدان شد او ز چشمه خود روان |
|
از عالمى پرسيدند: اگر كسى در نماز گريه كند، نمازش باطل است يا كامل؟
عالم در پاسخ گفت: ببينيد علّت گريه نمازگزار چيست؟
|
آب ديده تا چه ديده است از نهان |
تا بدان شد او ز چشمه خود روان |
|
|
آن جهان گر ديده است آن پُر نياز |
رونقى يابد ز نوحه آن نماز |
|
|
ور ز رنج تن بدان گريه و سوك |
ريسمان بگسست و هم بشكست دوك |
|
استنتاج
يكى از بهترين حالات انسان به هنگام اقامه نماز، حالت خضوع و خشوع است؛ حالتى كه تمام وجود ظاهر و باطن نمازگزار تحت تأثير يك قدرت برتر، احساس ضعف و ذلت توأم با ادب و احترام نمايد. توصيف اين حالت تنها با زبان حال مقدور است نه زبان قال، و گوياترين زبان حال هم، زبان گريه است كه مىتواند عمق اين احساس را به خوبى به تصوير بكشد!
در جلد اول اين كتاب (حكايت ٤٥) مطالبى درباره گريه آورديم، اينك در اينجا به مناسبت حكايتى كه گذشت، گريه در نماز را مورد بررسى قرار مىدهيم:
گفتيم كه گريه در نماز، توصيفكننده خضوع و خشوع بنده ذليل در مقابل