بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٤ - توضيح مطلب

استنتاج‌

براى شناخت پيغمبر راستين از دروغين، راه‌هاى فراوانى وجود دارد؛ از آن جمله است: معجزه، گواهى پيامبران پيشين بر نبوّت مدّعى، وحى و ارتباط فرشته وحى با مدّعى، وحدت سخن و دعوت او با پيغمبران گذشته و ... مهمتر از همه الهى بودن تلاش و كوشش او در راه رسالت.

پيغمبرى كه از جانب خدا مبعوث شود جز براى خدا كارى در راه تبليغ رسالتش انجام نمى‌دهد:

قُلْ إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌

«بگو: نماز و تمام عباداتم و زندگى و مرگم، همه براى خداوند، پروردگار جهانيان است.»

إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌

«من روى خود را به سوى كسى كردم كه آسمان‌ها و زمين را آفريد و من در ايمان خود خالصم و از مشركان نيستم»

و كارى كه براى خدا (لوجه اللّه) انجام بگيرد، همواره دو هدف را دنبال مى‌كند: ١- اجر و مزد كار خود را جز از خدا از كسى انتظار ندارد. ٢- پيش از آنكه به نتيجه كارش فكر كند به تكليف مى‌انديشد.

توضيح مطلب:

پيشتر آورديم كه هركس كارى براى خدا انجام دهد، مزد كارش را فقط از خدا مى‌خواهد نه از غير او، لذا قرآن از قول ابرار (احسان‌كنندگان در راه خدا) مى‌فرمايد:

إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً[١]

«ما شما را براى خدا اطعام مى‌كنيم و هيچ پاداش و تشكرى از شما نمى‌خواهيم.»

[١] - انسان: ٩