بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٠٨ - استنتاج
نماز. به شك و بدگمانى افتاد، آمد مقابل شوهر و دامن پيراهن او را بلند كرد، چون شلوار و بدن شوهر را آلوده به منى ديد، بر سر شوهرش كوفت و گفت: آيا آلت مرد نمازگزار چنين است؟! آيا چنين بدن و لباس پر از كثافت، نماز را لايق است؟
|
فعل او كرده دروغ آن قول را |
باشد او لايق عذاب هول را |
|
|
روز محشر هر نهان پيدا شود |
هم ز خود هر مجرمى رسوا شود |
|
|
دست و پا بدهد گواهى با بيان |
بر فساد او به پيش مستعان |
|
|
بس دروغ آمد ز سر تا پاى خويش |
كه دروغش كرد هم اعضاى خويش |
|
|
آنچنانكه در نماز با فروغ |
از گواهى خصيه شد زرق و دروغ |
|
استنتاج
اگر «ايمان» را به ساختمانى تشبيه كنيم، اساس و اركان اين ساختمان را سه چيز تشكيل مىدهد كه با اجتماع و برپايى اين سه ركن، ساختمان ايمان پابرجاست و با فقدان يا سست شدن هريك از اين سه پايه، استقرار ساختمان ايمان قابل اعتماد نيست.
آنچه از آيات الهى به دست مىآيد، ايمان داراى سه ركن است كه عبارتند از:
اول: تصديق و گواهى به وحدانيت اللّه با قلب.
دوم: جارى كردن اين تصديق قلبى بر زبان.
سوم: جامه عمل پوشاندن تصديق قلبى و اقرار زبانى با عمل به جوارح و اركان.
قرآن در مورد همسران رسول گرامى اسلام ٦ مىفرمايد:
«اى پيامبر! به همسرانت بگو: اگر شما زندگى دنيا و زرق و برق آن را مىخواهيد بياييد هديهاى بشما بدهم و شما را به طرز نيكويى رها سازم»