بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٥٩ - استنتاج

«آنها هستند كه درجات عالى بهشت در برابر شكيبايى‌شان به آنان پاداش داده مى‌شود و در آن با تحيّت و سلام روبرو مى‌شوند* جاودانه در آن خواهند ماند، چه قرارگاه خوب و چه محل اقامت جالبى!»

*** مولانا در اين حكايت شيرين، پس از مطرح كردن شكايت زن از شوهرش، به خاطر كمبود امكانات زندگى، چنين نتيجه مى‌گيرد كه:

اى سالك، مبادا در طريق سلوك از درد و فقر و مشكلات اين راه رنجيده خاطر شوى و زبان به شكوه بگشايى.

بدون شك ترك هواهاى نفسانى هرقدر هم تلخ و ناگوار باشد از دورى و فراق حضرت حق تلخ‌تر نيست.

على ٧ در دعاى معروف كميل اينچنين با خداى خود نيايش مى‌كند:

«فهبني يا الهي و سيّدي و مولاي و ربّي صبرت على عذابك فكيف اصبر على فراقك؟»

«اى معبود و آقا و مولا و پروردگارم! گيرم كه من بر عذاب تو صبر كنم اما چگونه بر دورى از تو طاقت بياورم؟!»

اگر اعمال عبادى و امتثال امر الهى، مثل نماز، روزه، جهاد، خمس و ... دشوار باشد به‌طور قطع از دورى خداى امتحان‌كننده بسيار بسيار آسان‌تر است.

آن دم كه حضرت دلدار از روى دلجويى سؤال كند: اى بنده رنج كشيده من،