بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٧٨ - استنتاج

فاسد، به مكافات عمل زشت خود رسيدند در پايان مى‌فرمايد:

إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ.[١]

«در اين- سرگذشت- نشان‌هايى است براى- افراد- هوشيار.»

تفرّس و تأمّل در وقايع و حوادث زندگى، سپرى است كه انسان را از تيرهاى مكر شيطان و شيطان‌صفتان محفوظ مى‌دارد لذا از رسول گرامى اسلام ٦ است كه فرمودند:

«انّ للّه عبادا يعرفون النّاس بالتّوسّم».

«خداى را بندگانى است كه مردم را با توسم و زيركى مى‌شناسند.»[٢]

اين توسّم و فراست، زمانى مى‌تواند كاربرد نهايى خود را به منصّه ظهور بنشاند كه با ايمان توحيدى همراه باشد. چنانكه پيغمبر ٦ فرمودند:

«اتّقوا فراسة المؤمن فإنّه ينظر بنور اللّه عزّ و جلّ»

«از تفرّس و زيركى مؤمن بپرهيزيد؛ زيرا او به نور خدا مشاهده مى‌كند.»[٣]

به همين جهت است كه در تفسير آيه فوق (حجر ٧٥) حضرت امام صادق ٧ فرمود: «نحن المتوسّمون»؛ «ما خاندان امامت متوسمين هستيم.»[٤]

ائمه معصوم مصداق بارز اين معنى هستند و آنانند كه به نور خدا از تفرّس خاص برخوردارند و بعد از آن بزرگواران، انسان‌هايى هستند كه منازل سلوك را يكى پس از ديگرى پشت سر گذاشته‌اند و توانسته‌اند تاريكى‌هاى خانه دل را به نور تقرّب روشن نمايند.

[١] - حجر: ٧٥

[٢] - نور الثقلين، ج ٣، صص ٢٤ و ٢٥

[٣] - همان.

[٤] - همان.