بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢١ - حكايت ١٩٨ كل خود را خوار كردى اى بليس # پاره اين كل نباشد جز خسيس

حكايت ١٩٨

سگى از گرسنگى مى‌مرد، صاحبش كه مرد عربى بود براى مرگ سگش گريان بود و اشك مى‌ريخت.

در آن هنگام شخصى كه از آنجا مى‌گذشت مرد عرب را نالان و گريان ديد و به او گفت: اين گريه و نوحه براى چيست؟ مرد عرب گفت: سگى خوش‌خوى داشتم كه روز صياد من بود و شب پاسبانم. سگى تيزچشم و صيدگر بود. ولى افسوس و صد افسوس كه اكنون در حال مرگ است.

آن شخص پرسيد: علت مرگش چيست؟ آيا زخمى برداشته يا ...

عرب گفت: سگ من از گرسنگى در حال تلف شدن است.

آن شخص مرد عرب را تسلّى مى‌داد كه ديد انبانى پر در دست اوست. پرسيد:

اى عرب! اين انبان چيست؟

عرب گفت: نان و غذاى شب‌مانده من است.

پرسيد: پس چرا از اين نان و غذا به سگت نمى‌دهى كه از تلف شدن نجات يابد؟ عرب گفت: تا اين حد بخشندگى ندارم؛ زيرا براى به‌دست آوردن نان، بايد پول هزينه كرد ولى آب چشم رايگان است! پس براى من گريه كردن آسان‌تر از نان دادن است.