بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٥٧ - حرص مذموم در قرآن

پيغمبر ٦ فرمود:

«ان كان الرّزق مقسوما فالحرص لماذا؟»

«وقتى روزى مقسوم باشد، پس حرص براى چيست؟»[١]

آيا غير از اين است كه حرص زدن براى روزى، نوعى بى‌اعتمادى به رازقيت خداوند است؟ چنانكه پيغمبر ٦ يكى از نشانه‌هاى فساد قلب را «شدّة الحرص في طلب الرّزق»[٢] مى‌داند.

*** مولانا در مذمّت حرص، نفس انسان حريص را تشبيه به گاو كرده و دشت سرسبز را به دنياى پر از نعمت و روزى مثال زده است.

انسان حريص روزها از شدت حرص آرام ندارد و همواره نقشه مى‌كشد و طرح مى‌ريزد و ساليانى به اين منوال، نه روز آرامش دارد و نه شب.

درحالى‌كه اين بى‌چاره اگر دمى به خود مى‌آمد و به جاى اين همه حرص زدن براى آينده، كمى هم به گذشته مى‌انديشيد كه: خداوند چه نعمتها به او داده و نگذاشته است كه حتى يك روز گرسنه بماند! به يقين نتيجه مى‌گرفت كه آينده هم گرسنه نخواهد ماند.

قال على ٧:

«اتّقوا الحرص فانّ صاحبه رهين ذلّ و عناد».

«از حرص بپرهيزيد كه حريص همواره در ذلت و مشقت است.»[٣]

[١] - بحار الأنوار، ج ٧٠، ص ١٦٠

[٢] - سفينة البحار، ماده« حرص».

[٣] - غرر الحكم، حرف الف.