بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٤٥ - توضيح مطلب

پيغمبران نيز براى رسيدن به هدف (لوجه اللّه) هيچگاه از ديگران انتظار پاداش نداشتند و اوّلين سخن آنان با مردم اين بود كه:

اتَّبِعُوا مَنْ لا يَسْئَلُكُمْ أَجْراً وَ هُمْ مُهْتَدُونَ‌[١]

«از كسانى پيروى كنيد كه از شما اجرى نمى‌خواهند و خود هدايت يافته‌اند.»

و بعد از سال‌ها تلاش مستمر و طاقت‌فرسا، آخرين سخن آنان هم همين بود كه:

وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى‌ رَبِّ الْعالَمِينَ*

«در برابر اين دعوت، پاداشى از شما نمى‌طلبم، اجر من تنها بر پروردگار عالميان است.»

و اين سخنى بود كه حضرت هود[٢]، صالح‌[٣]، لوط[٤]، شعيب‌[٥] و همه پيغمبران بر حق خدا با رسيدن به «لوجه اللّه» گفتند. پيغمبر بزرگوار اسلام نيز اين سخن را گفت:[٦] با اين تفاوت كه رسول گرامى اسلام ٦ در يك مورد مزد رسالتش را دوستى اهل بيت تعيين كرد و گفت:

قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌ ...[٧]

«بگو من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى‌كنم جز دوستى نزديكانم.»

بديهى است دوستى اهل بيت مزدى نيست كه نفعش به پيغمبر يا حتى به خود اهل البيت برگردد بلكه امرى است كه نفعش به خود امّت مى‌رسد؛ چنانكه فرمود:

قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ.[٨]

«بگو هر اجر و پاداشى از شما خواسته‌ام براى خود شماست، اجر من تنها بر خداوند است و او گواه بر هر چيزى است.»

[١] - يس: ٢١

[٢] - شعراء: ١٢٧

[٣] - شعراء: ١٤٥

[٤] - شعراء: ١٦٤

[٥] - شعراء: ١٨٠

[٦] - انعام: ٩٠؛ ص ٨٦؛ يوسف ١٠٤؛ فرقان: ٥٧

[٧] - شورى: ٢٣

[٨] - سبا: ٤٧