بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٥٣ - استنتاج

*** مولانا در اين حكايت خبر از عاشقى مى‌دهد كه بعد از مدت‌ها فراق، وقتى به وصال معشوق رسيد، سفره دل گشود و رنج و عذاب‌هاى گذشته‌اش را در طريق عشق براى وى بر زبان آورد.

معشوق پس از شنيدن سخنان عاشق به او گفت: همه اينها كه مى‌گويى درست اما تو در راه عشق مرحله‌اى را- كه آخرين مرحله كمال يك عشق واقعى است- طى نكرده‌اى.

عاشق پرسيد: آن مرحله كمال و اصل واصل كدام است؟

معشوق گفت: آن جان دادن و مردن در راه عشق ما بود.

تو اگر عاشق صادقى، بايد در كنار همه آن كارها، اين كار را هم انجام مى‌دادى.

إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌[١]

«اگر گمان مى‌كنيد كه شما دوستان خدا غير از مردم هستيد، آرزوى مرگ كنيد، اگر راست مى‌گوييد؟»

عاشق چون از معشوق اين سخن شنيد، دراز كشيد و شادمانه همچون گل، خندان در دم جان سپرد.

[١] - جمعه: ٦