بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٢١ - استنتاج

هنگام از خود جز سبوى شكسته تن چيزى نمى‌بيند.

... فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسى‌ صَعِقاً ...[١]

«اما هنگامى كه پروردگارش جلوه بر كوه كرد، آن را همسان زمين قرار داد و موسى مدهوش به زمين افتاد.»

و اين شكستن (بخلاف همه شكستن‌ها كه ارزش كالا را پايين مى‌آورد) از شكستن‌هايى است كه ارزش و بهاى انسان سالك را بالا مى‌برد. تا كجا؟ تا آنجا كه همه كمالات الهى در او متجلّى مى‌گردد و از مرحله «اوهام و فنا» به مقام «حقيقت و بقا» راه مى‌يابد.

ما عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ ...[٢]

«آنچه نزد شما است فانى مى‌شود اما آنچه نزد خدا است براى هميشه باقى مى‌ماند.»

و در اين مجلس انس با خدا است كه جزءجزء خُمّ شكسته وجود سالك، از كمال ذوق و حال شوق به رقص درمى‌آيد و جز جمال حضرت حق چيزى نمى‌بيند.

اى عزيز، اين اسرار را از صاحبان عقل جزئى مخفى دار؛ چراكه ادراك حقيقت اين مرحله براى وابستگان به رشته دنيا محال است.

[١] - اعراف: ١٤٣

[٢] - نحل: ٩٦