بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ١٠٠ - استنتاج

حساب مى‌آيد و از آنجا كه در اين مدت‌زمان در فكر آبادانى زندگى خود است، اين مدت را «عمر» مى‌نامند. ولى در اصطلاح عرف مردمى «عمر» به مدت‌زمانى گفته مى‌شود كه يك انسان در اين دنيا زندگى مى‌كند و لذا هركسى كه مرد مى‌گويند فلانى عمرش به پايان رسيد. پس بايد گفت: عمر در حقيقت مجموعه لحظه‌هايى است كه در اختيار انسان قرار گرفته است كه مرور زمان اين لحظه‌ها را يكى پس از ديگرى از ما مى‌گيرد به‌طورى‌كه حتى يك لحظه هم براى ما باقى نمى‌گذارد.

حال سخن اين است كه طرز استفاده انسان از اين لحظه‌ها چگونه بايد باشد كه مجموع اين لحظه‌ها، محصول «عمر» به معنى آبادانى دنيا و آخرت را براى ما داشته باشد. نه‌تنها آبادانى دنيا را، كه در واقع هدف همه مربيان الهى هم، رساندن انسان‌ها به يك چنين نقطه‌اى بوده است لا غير؟!

پاسخ اين پرسش را قرآن در يك آيه كوتاه اينگونه بيان فرموده است:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُلْهِكُمْ أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ‌[١]

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، اموال و فرزندانتان شما را از ياد خدا غافل نكند، و هركس چنين كند زيانكار است.»

روح استفاده بهينه از سرمايه عمر، ياد خدا در تمام مراحل زندگى است. اگر اين روح از اين جسم گرفته شود يا ضعيف گردد، نتيجه‌اى جز ... فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ* نخواهد داشت و «خسران» يعنى: نقصان و از بين رفتن رأس المال.

توضيح اينكه: تاجر، يكبار در تجارتش كم سود مى‌كند يا سودى نمى‌كند، متأثر مى‌شود ولى يكبار نه اينكه سود نمى‌كند بلكه سرمايه و رأس المالش از بين مى‌رود، تأثر و تأسف اين بيشتر و عميق‌تر خواهد بود. و البته تأثر از دست دادن رأس المال فقط در همين دنياست و بس، ولى تأثر از دست دادن سرمايه عمر، هم در دنياست‌

[١] - منافقون: ٩