بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٣٥١ - استنتاج

چه فايده كه مجازات اعمالشان آنها را فرومى‌گيرد، اما كسانى كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، در بهترين باغ‌هاى بهشتند و هرچه بخواهند نزد پروردگارشان براى آنها فراهم است، اين است فضل بزرگ.»

از آنچه كه بيان شد قرآن در يك آيه كوتاه چنين نتيجه مى‌گيرد كه:

كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهِينَةٌ.[١] «هركس در گرو اعمال خويش است.»

حال، اين اعمال خوب باشد يا بد و نتيجه‌اش در دنيا برسد يا در آخرت و يا در هر دو جا.

از اين ديدگاه بود كه وقتى يكى از صحابه رسول گرامى اسلام ٦ به حساب اعمالش رسيد، متوجه شد كه نتيجه اعمال زشت او فرداى قيامت هم پاپيچ او خواهد شد، لذا از خدا تقاضا كرد كه مكافات آخرت را در دنيا به او برساند غافل از اينكه عذاب آخرت هيچگونه تناسبى با عذاب دنيا ندارد؛ مثلا قرآن در خصوصيات آتش جهنم مى‌فرمايد:

نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ* الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ.[٢]

«آتش برافروخته الهى است* آتشى كه از دل‌ها سرمى‌زند.»

لا تُبْقِي وَ لا تَذَرُ.[٣]

«- آتشى است كه- نه چيزى را باقى مى‌گذارد و نه چيزى را رها مى‌سازد.»

ثُمَّ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى‌.[٤] «سپس در آن آتش نه مى‌ميرد و نه زنده مى‌شود.»

إِنَّها عَلَيْهِمْ مُؤْصَدَةٌ.[٥] «اين آتش سوزان بر آنها به صورت دربسته است.»

همانگونه كه در آيات فوق ملاحظه كرديد، فرق ميان آتش دنيا و آتش آخرت‌

[١] - مدثر: ٣٨

[٢] - همزه: ٦ و ٧

[٣] - مدثر: ٢٨

[٤] - اعلى: ١٣

[٥] - همزه: ٨