بشنو از نى (شرحى بر حكايتهاى مثنوى) - حق شناس، سيد حسين - الصفحة ٢٨٥ - استنتاج

حياتبخش است. او با تهذيب و تعزير نفس، تلاش مى‌كند خود را به بلنداى اين ديوار برساند و خشت‌هاى مانع را يكى پس از ديگرى با زحمت و رنج فراوان بكند و به آب پرتاب نمايد.

زيرا براى رسيدن به آب حيات و سيراب شدن از چشمه زلال وصال حق، چاره‌اى نيست مگر اينكه خواسته‌هاى نفس سركش را- كه هركدام همچون خشتى بر روى هم ديوارى افراشته گردن را تشكيل داده‌اند- يكى پس از ديگرى از بن كند و در نهايت ديوار انانيت را فروريخت تا در كنار جويبار مقصود فروآمد.

آه ... كه حضور خاطره آب در خاطر انسان تشنه، چه زيباست! و زيباتر آنكه هركه عاشق‌تر، ناآرامتر و هركه تشنه‌تر، براى رسيدن به آب وصال پرتلاش‌تر!

آرى سالك عاشق و رهرو عارف، از شنيدن صداى آب وصال حق، مى‌جوشد و از ديدن امواج زلال آن ناخورده مست مى‌گردد، ولى نامحرمان، از آنهمه زيبايى‌ها و اوصاف جمال و جلال چيزى جز ظاهر آب و صداى شرشر آن نمى‌شنوند.

***