ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٠٩ - ٨٠

رانند تا آنكه بعرصه محشر رسند و خداوند جبار بر عرش باشد و نامه‌هاى اعمال باز است و ترازوى عدل و داد بر پا است و پيمبران و گواهان كه امامان بر حقند همه حاضر، هر امام و رهبر براى مردم دوران خود گواهى دهد كه وى بفرمان خدا عز و جل در ميان آنها قيام كرد و آنها را براه خدا دعوت نمود.

گويد: كه يك مرد قرشى نژاد باو گفت يا ابن رسول اللَّه، هر گاه مرد مؤمنى حقى بگردن كافرى دارد از آن كافر كه اهل دوزخست در برابر آن چه بستاند؟

گويد: على بن الحسين (ع) در پاسخ او فرمود از گناهان آن مرد مسلمان به اندازه حقى كه بگردن آن كافر دارد كم مى‌شود و آن كافر به اندازه آنها بهمراه عذاب كفر خود عذاب شود.

گويد: آن مرد قرشى گفت هر گاه مسلمانى بگردن مسلمانى حقى دارد چگونه حقش دريافت شود از آن مسلمان؟ فرمود: براى آن مسلمان بستانكار از حسنات بدهكار ظالم بگيرند و بر حسنات آن ستم كشيده بيفزايند.

گويد: آن مرد قرشى باو گفت اگر آن ظالم حسناتى ندارد؟

فرمود: اگر ظالم حسناتى ندارد مظلوم بستانكار گناهى دارد، از گناهان آن مظلوم بستانكار بگيرند و بگناهان ظالم بده كار بيفزايند تا حساب او پاك شود.

٨٠-

از ابى اميه يوسف بن ثابت بن ابى سعيده از امام صادق (ع) كه چون بخدمت امام صادق (ع) شرفياب شدند بعرض رسانيدند كه: