ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٠٦ - ١٦٢

انگشت بزرگ دستش رسيد و سپس فرمود: هم اينجا است.

شرح- از مجلسى ره-

«و شبر من الحاجبين»

يعنى از آخر كمان ابرو وجب زد از دو طرف تا سر دو انگشت بزرگش از سمت راست و چپ بگودى پشت سر رسيد (كه اينوجب بطور افقى دور سر چرخيده است) يا از ميان دو ابرو بطور عمودى وجب زده است تا رسيده بفرق سر چنانچه صدوق آن را بسند خود از ابى خديجه از امام صادق (ع) نقل كرده است و از رسول خدا (ص) نقل كرده كه آن را منقذه ناميده است.

١٦١-

از رفاعه از امام صادق (ع) گويد: فرمود: اى رفاعه ميدانى چرا مؤمن را مؤمن نامند؟

گويد گفتم: نمى‌دانم فرمود براى آنكه بحساب خدا عز و جل خط امان ميدهد و خدا خط امان او را اجازه ميكند.

شرح- از مجلسى ره- يعنى در باره هر كسى شفاعت ميكند كه مستحق عقابست و شفاعت او پذيرفته است يا اينكه ضمانت بهشت ميكند و خدا آن را امضاء ميكند.

١٦٢-

از حنان از امام صادق (ع) كه فرمود: ناصب (دشمن آل محمد ع) باك نداشته باشد كه نماز بخواند يا آنكه زنا كند، اين آيه در باره آنها نازل شده است (٣- الغاشية) عمل‌كننده و ناصبى است ٤- در ميگيرد در آتش فروزان.

شرح- از مجلسى «ره»- «قوله‌

أصلى ام زنا

» زيرا او بهمه اعمالش معاقب است گر چه واجبات باشد زيرا بمهمترين شرط آن كه ولايت است اخلال كرده است و چنانست كه نماز بى‌وضوء خوانده.

قوله‌

«عاملة ناصبة»

ظاهر اينست كه ناصبه را بمعنى دشمنى كردن با اهل بيت تفسير كرده محتملست كه آن را بمعنى رنج دانسته باشد و مقصود اينست كه رنج بيهوده ميبرد.

و بيضاوى گفته يعنى كار پر رنج دارد مانند كشيدن زنجير بگردن و فرو رفتن در دوزخ بمانند فرو رفتن شتر در گل و لاى و بالا و پائين شدن در تپه‌ها و گودالهاى آن يا كارها كرده و رنجها برده و آن روز برايش سودى ندارند و او را بآتش بسيار سوزانى در آرند.