ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣١٦ - ١٨٢

(تفسير يك آيه از امام صادق)

١٨١-

از طيار از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٥٣- فصلت) محققا بنمائيم به آنها نشانه‌هاى خود را در آفاق و انفس تا حق بر ايشان آشكار گردد- فرمود. بزمين فرو شدن و مسخ شدن و پرتاب‌شدنست گويد: گفتم تا براى آن‌ها آشكار شود؟ فرمود آن را واگذار مقصود از آن ظهور امام قائم (ع) است.

شرح- از مجلسى ره- «قوله‌

خسف و مسخ و قذف‌

» آشكار مى‌شود از اين حديث كه مقصود از آيات و نشانه‌هائى كه در نفوس آن‌ها نموده شود آنها است كه بمخالفان رسد هنگام ظهور امام قائم (ع) از عذاب بوسيله فرو شدن در زمين و مسخ شدن و پرتاب شدن سنگها و ديگر چيزها از آسمان بر ايشان تا براى مردم حق بودن آن حضرت روشن شود و ممكنست كه مقصود از قذف آياتى باشد كه در آفاق عيان گردد و اولى روشن‌تر است و بنا بر اين آيات آفاقيه آنچه است كه هنگام ظهورش در آسمان پديدار گردد از نداء دعوت و نزول عيسى و ظهور فرشته‌ها و ديگر چيزها.

(بيان فضيلتى از على (ع))

١٨٢-

از امام صادق (ع) كه رسول خدا (ص) فرمود طاعت على (ع) زبونيست و نافرمانى او كفر بخدا است عرض شد يا رسول اللَّه چگونه طاعت على زبونيست و نافرمانيش كفر بخدا است در پاسخ فرمود: زيرا على (ع) شما را براه حق واميدارد اگر از او فرمان بريد بايد زبونى را بخود هموار كنيد و اگر او را نافرمانى كنيد بخدا كافر شويد؟ شرح- از مجلسى «ره»- «قوله‌

طاعة على ذل‌

» يعنى سبب فوت وسائل عزت معروف ميان مردم است مانند جمع مال حرام و ستم بزير دستان و آقائى كردن به ديگران يا مقصود تذلل براى خدا است.