ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٢١ - ١٩٠

و آن را آرزو مكن.

قول خدا تعالى‌ «فَلا تُعْجِبْكَ» يعنى دلت را نبرد آنچه از اموال و اولاد اين منافقان بى‌دين مى‌بينى ...

نطق پند آميزى از رسول خدا «ص»

١٩٠-

از امام باقر «ع» فرمود از جابر بن عبد اللَّه شنيدم مى‌گفت يك روز رسول خدا «ص» بر ما گذر كرد، ما در انجمنى بوديم و او بر ناقه‌اش سوار بود، اين داستان پس از برگشت او از حجة- الوداع بود، آن حضرت بر سر ما ايستاد و سلام داد و ما جواب او را داديم سپس فرمود:

مرا چه شده است كه مينگرم دوستى دنيا بر بسيارى از مردم چيره شده است تا آنجا كه گويا در اين جهان مرگ بنام ديگران ثبت شده و آنان جاويدند و گويا حق در اين جهان بر ديگران بار شده و آنان بر كنارند و تا آنجا كه گويا از گزارش مرده‌هاى پيش از خود نه چيزى شنيدند و نه ديدند، راه آنان همان راه مردمى مسافر و در حال كوچست بزودى زود مرگ بر سر آنها تازد و باز آيد، خانه آنها گورشان گردد و ديگران ارتشان را بخورند، آنان را گمانست كه پس از گذشتگان در جهان جاويدانند.

هيهات هيهات پس مانده‌ها و پيش رانده‌ها پند نياموختند هر آينه نادانى كردند و به دست فراموشى سپردند هر پند آموزى در كتاب خدا بود و از سرانجام هر بدى آسوده بسر بردند و از پيش آمدهاى ناگوار و كمر شكن و گرفتاريهاى پديد آينده نهراسيدند.

خوشا بر كسى كه ترس از خدا عز و جل او را از ترس مردم باز دارد.

خوشا بر كسى كه بعيب خود پويد و عيب برادران مؤمنش را نجويد.