ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٤٠ - ٩٥

و پرسيدى از اداى گواهى براى مخالفان؟

جواب- گواهى را بايد براى خاطر رضاى خدا عز و جل بدهى گو كه بر زيان خودت يا پدر و مادرت و يا خويشانت باشد در ميان خودت و آنان و اگر در باره هم مذهب خود بيم دارى پس نه، (يعنى اگر شهادت بحق موجب زيان هم مذهب تو شود مانند اينكه از تو گواهى طلبند كه او شيعه است و يا مثلا او را متهم بدشمنى با خلفاء كنند و تو را گواه گيرند نبايد گواهى بدهى) و هر كس را اميد پذيرش دارى با شرائط مقرره خدا عز ذكره او را بمعرفت ما دعوت كن و خود را در پناه خود نمائى مينداز (يعنى براى حفظ خود بيش از اندازه مقررات تقيه در برابر مخالفان ظاهر سازى مكن) و آل محمد را دوست دار باش و هر چه از قول ما بتو رسيد و هر چه را بما نسبت دادند نگو كه باطلست اگر چه خودت خلاف آن را از ما دانسته باشى زيرا تو نمى‌دانى براى چه ما آن را گفته‌ايم و بچه نظر آن را شرح داده‌ايم.

بدان چه تو را خبر دهم ايمان بياور و هر خبر محرمانه‌اى بتو سپرديم فاش مكن، راستى از حق واجب برادر دينى تو بر تو اينست كه هر چه بدنيا يا آخرتش سود بخشد از او نهان ندارى و كينه او را در دل نگيرى اگر چه بتو بدى كرده و هر گاه تو را دعوت كرد او را اجابت كنى و او را بدشمنش وامگذار و اگر چه نسبت بتو از وى نزديكتر باشد او را در بيماريش عيادت كن.

از اخلاق مؤمنان نيست دغلى كردن و آزار نمودن و خيانت و كبر و بد زبانى و دشنام و نه دستور دادن بدان هر گاه آن اعرابى زشت چهره را در سركردگى لشكر انبوهى ديدى منتظر فرج باش براى خود و شيعيان مؤمن هم مذهبت و هر گاه آفتاب گرفت، ديده به آسمان دار و بنگر خدا عز و جل با مجرمين چه كند؟ من برايت جمله‌هاى مبهم و كلى را تفسير كردم و صلى اللَّه على محمد و آله الاخيار.