يعنى فقراء و حاصل اينست كه بهمان طور كه تن برزق جسمانى نيرومند مى‌شود و زنده مى‌ماند همچنين روح نيرومند مى‌شود با غذاى روحانى از علم و ايمان و هدايت و حكمت و بى‌آنها مرده‌ايست در لباس زنده‌ها و مقصود اينست كه همان طور كه آيه دلالت دارد بر اينكه تقوى سبب فراهم شدن روزى جسمانيست از راه بى‌گمانى همين طور دلالت دارد كه سبب حصول غذاى روحانيست از راه بى‌گمانى.

دنباله حديث ٢٠١- و در تفسير قول خدا عز و جل (١- الغاشية) آيا حديث غاشيه را دانستى؟ فرمود: مقصود از جماعت غاشيه كسانى هستند كه ايمان ندارند و گرد امامرا فرا مى‌گيرند- تا آنجا كه خدا عز و جل ميفرمايد (٢- چهره‌هائى در آن روز پژمرده است ٣ كار كرده و رنج ديده است ٤ در آتش سوزان گرفتار است ٥ از چشمه جوشان نوشانست ٦ خوراكى ندارد جز خوراك دوزخى) نه فربه كند و نه سود بخشد از گرسنگى- فرمود رفتن گرد امام بدان‌ها سودى ندارد و آن‌ها را بى‌نياز نكند نه ورودشان سودى دارد و نه نشستن آن‌ها بى‌نيازى آرد.

شرح- از مجلسى ره-

«الذين يغشون الامام»

آن را تفسير بجماعت كرده است كه گرد امام ميروند و از مخالفانند و استفاده‌اى از امام نبرند چون ايمان باو ندارند و انكار دارند پس مقصود از خوراك در اين تفسير خوراك روحانى است يعنى خوراك روح آن‌ها جز شكوك و شبهات و آراء فاسده نيست كه مانند خوراك دوزخيان است در اينكه سودى ندارد و ضرر هم بروح دارد بنا بر اين لا يسمن صفة ضريع نيست و بلكه راجع برفت و آمد نزد امامست و ممكن است راجع بآن هم باشد و مقصود اين باشد كه امام بآن‌ها غذاى روحانى خوب نمى‌دهد و حقايقرا بآنها اظهار نميكند بلكه از راه تقيه همان را بآن‌ها ميگويد كه موافق نظريات فاسد آن‌ها است و براى روح آن‌ها مانند خوراك دوزخيان است يعنى زقوم بكام آن‌ها ميريزد و ممكن است مقصود از كسانى كه گرد امام را ميگيرند آن‌ها باشند كه از مخالفان و موافقان دور امام قائم (ع) جمع ميشوند و امام بعلم خود در باره آن‌ها حكم ميكند و آن‌ها را ميكشد و بخوراك دوزخى ميرساند.