اما راجع بعقيده بايد گفت امت اتفاق دارند كه انبياء (ع) از كفر و ضلالت معصومند چه پيش از نبوت و چه بعد از آن جز اينكه طائفه از ارقه خوارج گناه را بر آنان روا دارند و چون هر گناهى بنظر آنها كفر است لازم آيد كه كفر پيغمبران را روا دانند و از آن‌ها نقل شده كه رواست خداوند پيمبرى مبعوث كند كه مى‌داند كافر مى‌شود.

و اما راجع بتبليغ احكام هم امت اسلام و بلكه همه ارباب ملل و شرايع اتفاق دارند كه انبياء از دروغ و تحريف در تبليغ عمدا و سهوا معصومند جز قاضى كه بر سبيل نسيان و لغزش زبان آن را روا دانسته.

و اما در فتوى و بيان احكام اتفاق دارند كه معصومند جز اندكى از عامه.

و اما در كردار و روش، عصمت آنان مورد اختلافست و در آن پنج قولست:

١- مذهب اصحاب اماميه ما اينست كه از آن‌ها گناه سر نزند نه صغيره و نه كبيره و نه عمدا و نه سهوا و نه بعنوان خطا در تأويل حكم و نه بعنوان تسلط سهو بر آن‌ها از طرف خدا تعالى و خلافى در آن نيست جز از شيخ صدوق و از استادش محمد بن الحسن الوليد ره كه تجويز كردند از طرف خدا سهو بر آن‌ها مسلط شود نه سهوى كه از طرف شيطان باشد و همچنين است قول در باره ائمه طاهرين (ع).

تا آنكه گويد- عمده دليل اصحاب ما در اثبات تنزيه انبياء و ائمه از هر خطا و گناه و پستى پيش از نبوت و بعد از آن بيانات قطعى ائمه است بطور اجماع با تأييد آن باخبار بسيار تا آن جا كه بحد ضرورت رسيده و ادله عقليه هم بر آن اقامه كردند كه ما در كتاب حجت برخى را شرح داديم و هر كس تفصيل را خواهد بكتاب شافى و تنزيه الأنبياء رجوع كند تا گويد- و اما نسيانى كه در اين آيه است جمعى مفسرين آن را بمعنى ترك دانسته‌اند و در بسيارى از اخبار هم بدان تفسير شده است.

مصاحبه نافع وابسته عمر با امام باقر (ع)

٩٣-

از أبى الربيع گويد در آن سالى كه هشام بن عبد الملك بحج رفت ما هم در خدمت امام باقر (ع) بحج رفته بوديم نافع وابسته (عبد اللَّه بن) عمر بن خطاب همراه هشام بود و بامام باقر (ع) نگريست كه در ركن خانه كعبه مردم گرد او فراهم شده بودند و رو بهشام كرد و گفت- يا أمير المؤمنين اين كسى كه مردم گرد