ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٥٧ - ٢٢١

در حديث ديگرى از ابى جميله است كه:

مسكن خرد در دل است (و مقصود از دل در اينجا همان روح و نفس ناطقه است).

(معالجه‌اى براى درد طحال)

٢١٩-

از موسى بن بكر- گويد غلام ابو الحسن (ع) بيمار شد و آن حضرت از حال او پرسيد و گفتند گرفتار درد طحال است فرمود: كراث باو بخورانيد تا سه روز و ما باو كراث خورانيديم و خونش باز نشست و خوب شد.

شرح- از مجلسى ره- «قوله‌

فقعد به الدم‌

» يعنى خونش آرام شد و شايد درد اسبل او از غليان خون بوده است كه بطور ندرت از غليان خون درد اسبل پديد مى‌شود يا اينكه درد ديگرى داشته كه بوسيله كراث درمان ميشده است و آنها بخطا آن را تشخيص داده بودند و ممكنست.

مقصود از

«قعد به الدم»

اين باشد كه خون از آن جدا شد و دردش آرام شد.

(معالجه‌اى براى ضعف معده)

٢٢٠-

از محمد بن عمرو بن ابراهيم گويد: از امام باقر (ع) پرسش كردم و از ضعف معده خود باو شكايت نمودم فرمود حزاء را (فيروزآبادى گفته حزاء يك گياهى است در بيابان بمانند كرفس جز اينكه برگش از آن پهن‌تر است- از مجلسى ره) با آب سرد بنوشى و من اين كار را كردم و از آن اثرى را كه دوست داشتم بدست آوردم.

٢٢١-

از بكر بن صالح گويد شنيدم امام كاظم (ع) ميفرمود علاج باد پيچ و حام (باد ملازم و دائم شرح مجلسى) و علاج ابرده يعنى سستى و سردى مفاصل يك مشت حلبه (بضم حاء گياهى است كه براى سينه و سرفه و بلغم و بواسير و پشت و كبد و مثانه و باه سودمند است از قاموس) با يك مشت انجير خشك برگير و در آب بخيسان و در ديك پاكى آنها را بجوشان و از صافى بدر كن و بگذار تا خنك شود و يك روز در ميان از آن بنوش تا در يك دوره چند روزه به ظرفيت يك قدح پر بنوشى.