ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٨٧ - ٦٧

پروردگارت پروردگار عزت از آنچه (مشركان ستايندش) و خالق پيش از مخلوق بود و اگر نخست آفريده كه آفريد چيزى بود كه از چيزى بازش گرفت هرگز دنباله آن نبرد و پيوسته در اين صورت چيزى با او باشد و او بر آن پيشى ندارد ولى او بود و جز او با او نبود و چيزى را آفريد كه همه چيزها را از آن آفريد و آن آب بود كه همه چيزها را از آن آفريد و نژاد هر چيز را از آب بآب پيوست و براى آب نژادى بچيز ديگر نه پيوست كه او را بدان منسوب سازند و باد را از آب آفريد و سپس باد را بر آب چيره ساخت و باد متن آب را شكافت تا از آب كفى بر جهيد باندازه‌اى كه خواست بر جهد و از آن كف زمينى سپيد و پاك آفريد كه در آن ترك و سوراخ و بلندى و پستى و درخت نبود سپس آن را فراهم آورد و بالاى آب نهاد سپس خدا آتش را از آب آفريد و آتش متن آب را شكافت تا از آب دودى برخاست باندازه‌اى كه خدا مى‌خواست خيز كند و از آن دود آسمانى آفريد روشن و پاك نه تركى در آن بود و نه سوراخى و اينست گفته خدا (٢٧- النازعات) آسمان را ساخت ٢٨- و سازمانش را برافراشت ٢٩- شبش را تار كرد و تابش خورشيد را برآورد.

فرمود: نه خورشيدى بود و نه ماهى و نه اخترى و نه ابرى سپس آن را در پيچيد و روى زمينش نهاد و سپس اين دو آفريده را بهم پيوست و آسمان را پيش از زمين برافراشت (يعنى پيش از گسترش زمين) و اين است معنى قول خدا عز ذكره و زمين را پس از اين گسترش داد- ميفرمايد آن را پهن كرد.

آن شامى گفت: اى ابا جعفر گفته خدا تعالى (٢٩- الأنبياء) آيا ننگرند آن كسانى كه كافرند بدين كه آسمان‌ها و زمين در بسته بودند و خداوند آنها را برگشود؟

امام باقر (ع) فرمود: شايد تو پندارى كه آنها بهم چسبيده و بهم پيوسته بودند و از همديگر