ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٢٠ - ١٨٩

باشيد زيرا چون خداوند براى بنده خير و خوبى خواهد ايمان بدلش افكند و اگر جز آن را خواهد جز آن در دلش افتد گفتم: قربانت جز آن چه باشد؟ فرمود: هر گاه كفر او را خواهد كفر در دلش افتد.

شرح- از مجلسى ره- قوله‌

«ارعوا قلوبكم»

از رعايت است يعنى بياد خدا آنها را نگهداريد از وسوسه‌هاى شيطان و از آنچه كه در دلها افكند از شبهه و ترديد.

قوله‌

«نكت كفرا»

يعنى چون سزاوار شد كه خداوند تعالى لطف خود را از او دريغ داشت شيطان بر دلش مسلط شود و هر چه خواهد در آن افكند و اسناد آن بخدا بر سبيل مجاز است.

(سفارشى از امام صادق (ع))

١٨٩-

از عمرو بن سعيد بن هلال گويد بامام صادق (ع) گفتم راستى كه من گويا چند سال يك بار بيشتر بخدمت شما نميرسم يك سفارشى بكنيد كه عمل بدان كنم فرمود:

بتو سفارش ميكنم بتقوى از خدا و به راستگوئى و ورع و اجتهاد و بدان كه تلاش و كوشش در عبادت بى‌ورع سودى ندارد و مبادا دل بمقام بالا دست خود ببندى و در آرزوى آن باشى و تو را همين بسكه خدا عز و جل به رسول خود فرمود (٥٥- التوبه) تو را خوشآيند نباشد اموال آنان و نه اولادشان- و خدا عز و جل به رسولش فرمود (١٣١- طه) و دو چشمت را مدوز بدان چه چند تا از آنان را بهره‌ور كرديم از شكوفانى زندگى دنيا.

اگر تو چيزى از اين وضع هراس دارى زندگانى رسول خدا (ص) را بياد بياور كه خوراكش نان جو بود و شيرينيش خرما و سوختش شاخه درخت خرما هر وقت بدستش مى‌آمد و هر گاه مصيبتى بتو رسد بياد بياور داغ رسول خدا «ص» را زيرا خلق هرگز چنان مصيبت نبينند.

شرح- از مجلسى «ره»- قوله‌

«و ان تطمح نفسك»

يعنى دل بزندگى بالا دست خود مده‌