ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣١١ - ١٧٣

(نشانه دوستان على و شيوه‌هاى آن حضرت)

١٧٣-

از حسن صيقل گويد شنيدم امام صادق (ع) ميفرمود: راستى دوست على جز حلال نخورد زيرا سرور او و مولاى او چنين بود و دوست عثمان را باكى نيست كه حلال بخورد يا حرام زيرا صاحب و سرور او عثمان هم چنين بود.

گويد سپس على (ع) را نام برد و فرمود:

هلا سوگند بدان كه جان على (ع) را گرفت او هيچ كم و بيشى از حرام دنيا نخورد تا از آن مفارقت كرد و هيچ گاه دو كار برايش رخ نداد كه هر دو فرمان برى از خدا باشد جز اينكه هر كدام بر تنش سخت‌تر بود اختيار كرد و بكار بست و هيچ پيش آمد دشوارى هرگز براى رسول خدا (ص) رخ نداد جز اينكه على (ع) را بدنبال آن فرستاد زيرا باو اعتماد كامل داشت و هيچ كس در اين امت تاب و توان كردار و وظيفه رسول خدا (ص) را پس از او جز او نداشت و محققا چون مردى كار ميكرد كه با چشم خود بهشت و دوزخ را مى‌ديد و هر آينه هزار مملوك و بنده را از اصل مال خود آزاد كرد كه از دسترنج و عرق جبين او بود براى خواهش رضاى خدا عز و جل و رها شدن از دوزخ و خوراكش جز سركه و زيت نبود و شيرينى او همان خرما بود اگر بدستش مى‌افتاد و جامه كرباسين در بر ميكرد و اگر بلند بود مقراض ميخواست و فزونى آن را مى‌بريد.

شرح- اينها اخلاق و كردار يك مؤمن پاك و يك رهبر و پيشواى بحق اسلامى است.