ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣١٣ - ١٧٦

خود را پس كشد تا طرف نخست دست خود را پس كشيد و هرگز رسول خدا (ص) بدى را با بدى پاسخ نداد، خدا تعالى باو فرمود (٩٦- المؤمنون) با بهتر وجهى از بدى دفاع كن- و بكار بست و هرگز رد سائل نكرد. اگر داشت ميداد و اگر هم نداشت ميفرمود خدا مى‌دهد و هرگز بحساب خدا نبخشيد و تعهد نكرد جز آنكه خدا آن را امضاء كرد و گر چه بهشت هم بكسى ميداد خدا عز و جل برايش امضا ميكرد و برادرش على (ع) پس از وى سوگند بدان كه جانش را گرفت هرگز لقمه حرامى از دنيا نخورد تا از آن بيرون شد بخدا كه بسا دو كار جلو او مى‌افتاد كه هر دو طاعت خدا عز و جل بودند و آنكه بر تن او سختتر مى‌نمود عمل ميكرد.

بخدا كه هزار بنده براى خدا عز و جل آزاد كرد كه در باره تحصيل پول آن دستش تاول زده بود و مجروح شده بود.

بخدا كه كسى پس از رسول خدا (ص) تاب و توان كردار او را نداشت جز او، بخدا هرگز پيش آمد ناگوارى براى رسول خدا (ص) رخ نداد مگر اينكه على (ع) را در برابر آن سپر كرد و پيش داشت براى اعتمادى كه باو داشت و راستش اينست كه رسول خدا با پرچم خود او را بنبرد ميفرستاد و جبرئيل از سوى راستش بكمك او مى‌جنگيد و ميكائيل از سوى چپش و برنميگشت تا خدا عز و جل او او را پيروز ميساخت.

١٧٦-

از زيد بن حسن گويد شنيدم امام صادق (ع) ميفرمود: على (ع) در خوراك و روش از همه مردم به رسول خدا (ص) مانندتر بود و شيوه او بود كه خود نان و زيت ميخورد و بمردم نان و گوشت مى‌خورانيد، فرمود رسم بود كه على آب و هيزم بخانه مى‌آورد و فاطمه (ع) آرد آسيا ميكرد و آن‌