ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٧٦ - ١٢٨

١٢٧-

از امام صادق (ع) كه رسول خدا (ص) فرمود هر كه بام كند و شام كند و سه چيز دارد نعمت دنيا بر او تمامست هر كه بام و شام كند و بدنش سالم است و امنيت دارد و خرج تا شب خود را فراهم دارد نعمت دنيا را دارد اگر يك نعمت چهارمى هم داشته باشد نعمت دنيا و آخرت بر او تمام است و آن هم اسلام است.

١٢٨-

از امام صادق (ع) كه بمردى پس از اينكه با او سخن بسيار گفته بود فرمود: أيا مرد تو كلام خود را خوار و زبون ميشمارى بدان كه خداوند عز و جل رسولان خود را با كيسه‌هاى طلا و نقره براى هدايت و پيشوائى مردم نفرستاده است ولى ساز و برك و سلاح آنها همان سخن گفتن بوده است و همانا خدا عز و جل خود را بخلق خود با همان سخن معرفى كرده است و با نشانه‌ها و راهنمائيهائى كه بيان كرده است؟ شرح- از مجلسى ره-

«تحتقر الكلام»

شايد سائل قدر نعمت را نشناخته و آنچه را امام (ع) باو افاضه كرده است از حكم و معارف حقير شمرده و امام او را بفضيلت سخن و مقام ارجمند آن آگاه كرده است و فرموده است عمده معجزه پيغمبران خدا بيان معارف الهيه و علوم ربانيه است كه بدان خداوند شناخته شود و باو راهنمائى گردد پايان نقل از مجلسى ره.

من گويم امام (ع) اشاره كرده است كه سراسر عالم هستى جز كلام نيست زيرا كلام عبارت از يك حقيقت نهفته است، گفته همانست كه نهفته‌اى را پديدار كند و در اين جهان هر چه بينى همان كلام است نهايت كلام لفظى دارد و تكوينى و نبايد سخن را زبون شمرد و بنظر كم بدان نگاه كرد و در اين معنى گفته است شاعر: