ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٣٥ - ١٩٨

١٩٨-

از معاوية بن وهب گويد امام صادق (ع) بيك بيت از شعر ابن ابى عقب تمثل جست:

در روايت ديگر بجاى كلمه البدن البزل آمده است و آن بمعنى شتران قوى و نيرومند است.

گويد من گفتم: قربانت مى‌گويد زوراء همان بغداد است، فرمود: نه، سپس فرمود: توبه رى رفته‌اى؟ گفتم: آرى، فرمود: ببازار چارپايان رفتى؟ گفتم: آرى فرمود آن كوه سياه را كه سمت راست جاده است ديده‌اى؟ همان است زوراء كه در آن ٨٠ هزار كشته شوند و ٨٠ مرد از آنها از فرزندان فلانند كه همه شايسته خلافت شمرده شوند گفتم: قربانت چه كسى آنها را ميكشد؟ فرمود:

عجم‌زاده‌ها آنها را ميكشند.

شرح- از مجلسى «ره»-

«تعرف بالزوراء»

- فيروزآبادى براى زوراء اين معانى را ذكر كرده است.

١- مالى بود از آن احيحه كه يكى از عربها است ٢- چاه دور ٣- قدح ٤- ظرف نقره ٥- كمان ٦- دجلة ٧- بغداد زيرا درهاى درونى آن از برونى جدا است ٨- مكانى است در مدينه نزديك مسجد، خانه‌اى بوده است در حيره ٩- اراضى دور دست ١٠- زمنى در ذى خيم.

من گويم ممكن است زوراء در اين خبر نام محلى باشد در رى يا مقصود از زوراء بغداد نو باشد و امام كه فرموده بغداد نيست مقصودش بغداد كهنه است و شايد در آنجا محلى به اين نام باشد و اشاره باشد بنبردى كه در زمان مأمون ميان طرفداران او و طرفداران امين واقع شد و بسيارى از بنى عباس در آن بدست عجم‌زاده‌ها كه طرفدار مأمون بودند كشته شدند و بنا بر اول اشاره است بواقعه‌اى كه در زمان امام قائم يا نزديك بدان واقع مى‌شود و شايد ابن ابى عقبه اين پيشگوئى را از امام معصوم شنيده و آن را بنظم آورده است.