ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٣٨ - ٢٠٢

٢٠٢-

از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٧- المجادله) رازى ميان سه كس نباشد جز اينكه خدا چهارمين آن‌ها است و نه ميان پنج كس جز اينكه او ششمين آن‌ها است و نه ميان كمتر و يا بيشتر جز اينكه او بهمراه آن‌ها است هر جا باشند و سپس روز قيامت آن‌ها را بدان چه عمل كردند آگاه ميسازد زيرا خداوند بهمه چيز دانا است.

فرمود اين آيه در باره فلان و فلان و در باره ابى عبيده جراح و عبد الرحمن بن عوف و سالم مولى ابى حذيفه و مغيرة بن شعبه نازل شد آنگاه كه ميان خود عهدنامه‌اى نوشتند و توافق كردند و پيمان بستند كه اگر محمد (ص) درگذشت خلافت و نبوت هرگز در بنى هاشم نباشد و خدا عز و جل اين آيات را در باره آن‌ها نازل كرده است.

گويد گفتم: قول خدا عز و جل (٧٩- الزخرف) بلكه امرى را اثبات و ابرام كردند، راستى ما هم ابرام كن هستيم. ٨٠- يا بلكه پندارند كه ما نهان و رازگوئى آنان را نشنويم؟ آرى فرستاده ما همراه آنانند مينويسند- فرمود: اين دو آيه همان روز در باره آن‌ها نازل شدند.

امام صادق (ع) فرمود: شايد تو نظر دارى كه روزى باشد كه مانند آن روز باشد كه اين عهد نامه نوشته شد (يعنى در جنايت و سوء توطئه و بدبختى مردم نه هرگز چنين روزى نبوده) جز روزى كه حسين (ع) كشته شد (روز عاشورى) در علم خدا عز و جل چنين گذشته بود و همان را برسول خدا (ص) اعلام كرد كه:

هر گاه آن عهدنامه نوشته شد حسين (ع) كشته مى‌شود و حكومت از دست بنى هاشم بيرون ميرود و همه اينها شد و تحقق پيدا كرد.

شرح- از مجلسى ره- از بيضاوى در تفسير «مِنْ نَجْوى‌ ثَلاثَةٍ» يعنى رازگوئى سه جانبه يا راز سه رازگو ..