ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٤ - ٦

امام صادق (ع) فرمود: اى ابا محمد راستى تو هم اين را ميگوئى؟ گفت قربانت چگونه اين را نگويم؟ فرمود: اى ابا محمد نميدانى كه خدا تعالى جوانان شما شيعه را ارجمند ميدارد و از سال خورده‌هاى شما خجلت دارد؟

گويد: گفتم قربانت چطور جوانان را گرامى دارد و از سالخورده‌ها خجلت دارد؟ فرمود:

جوانان را از اين عزيزتر دارد كه عذابشان كند و از سالمندان خجلت كشد كه بحسابشان رسد.

گويد: گفتم قربانت اين فضيلت مخصوص بما است يا براى همه اهل توحيد و يگانه‌پرستانست؟

فرمود: نه بخدا كه مخصوص شما است نه همه مردم.

گويد گفتم: قربانت راستى كه بما لكه‌اى زده‌اند كه پشت ما را شكسته و ماها را از دل مرده كرده و واليان و فرمانداران بخاطر آن خون ما را حلال شمرند براى حديثى كه فقهاى آنها بر ايشان روايت كرده‌اند، گويد: امام صادق (ع) فرمود: مقصودت رافضى بودنست؟ گويد گفتم: آرى فرمود: نه بخدا آنان شما را بدان نناميدند ولى خدا است كه اين نام را بشما داده است آيا نميدانى اى ابا محمد كه هفتاد مرد از بنى اسرائيل فرعون و قومش را ترك نمودند چون گمراهى آنان بر ايشان روشن شد و بموسى پيوستند چون براى آنها روشن شد كه در راه هدايت است و در ميان لشكر موسى آنها را رافضى ناميدند زيرا فرعون را رفض كردند و در ميان لشكر از همه بيشتر عبادت ميكردند و از همه بيشتر موسى و هارون و ذريه آنها را دوست داشتند و خدا بموسى (ع) وحى كرد كه اين نام را در تورات براى آنان ثبت كن زيرا من آنها را بدين نام ناميدم و آن را بدانها بخشيدم موسى آن را براى آنها ثبت كرد و خدا عز و جل آن نام را ذخيره كرد تا بشما بخشيد اى ابا محمد آنان خير را